Na południu Egiptu, w rejonie Marsa Alam, powstaje budynek mieszkalny, który jest efektem nietypowej współpracy międzynarodowej i równie nietypowych warunków projektowych. Autorką koncepcji apartamentowca „Nubia” jest Karolina Misiuk – architektka związana z Wydziałem Architektury Politechniki Białostockiej. To pierwszy projekt wielorodzinnego budynku w tym regionie autorstwa kobiety.
Inwestycja w miejscu pozbawionym zaplecza
Obiekt realizowany jest na pustynnym terenie Port Ghalib, około 200 kilometrów na południe od Hurghady. Działka, na której powstaje inwestycja, znajduje się w prywatnym miasteczku należącym do bardzo bogatej rodziny z Kuwejtu. Brak lokalnej infrastruktury budowlanej, ograniczony dostęp do materiałów oraz deficyt wykwalifikowanych pracowników znacząco wpłynęły na przyjęte rozwiązania projektowe.
Kompleks obejmuje trzykondygnacyjny budynek z 38 apartamentami oraz osobny obiekt dwulokalowy. Łączna powierzchnia użytkowa wynosi około 2700 mkw. Kształt działki i narzucone wytyczne urbanistyczne wymagały precyzyjnego zaplanowania bryły oraz komunikacji wewnętrznej.
Inspiracja architekturą Nubii
Nazwa projektu nawiązuje do historycznego regionu Nubii, z którego pochodzi inwestor. Charakterystyczne cechy lokalnej architektury stały się punktem wyjścia do stworzenia współczesnej formy odpowiadającej realiom klimatycznym. Zastosowano proste, zwarte bryły, wyraźne podziały elewacji oraz ograniczoną liczbę otworów okiennych, co pozwala zmniejszyć nagrzewanie wnętrz.
Projekt przewiduje naturalną wentylację budynku poprzez układ korytarzowy i odpowiednio rozmieszczone otwarcia. Jedno ze skrzydeł pełni funkcję osłony dziedzińca przed silnymi północnymi wiatrami, które w tej części Egiptu występują przez znaczną część roku.
Gospodarka wodna w warunkach pustynnych
Jednym z kluczowych aspektów projektu była kwestia wody. Na obszarze Port Ghalib dostęp do niej jest ograniczony, dlatego zaplanowano system odzyskiwania skroplin z klimatyzacji. Zebrana woda ma być wykorzystywana do nawadniania zieleni wewnątrz wspólnego ogrodu, przy użyciu instalacji kroplowej.
Takie rozwiązanie pozwala ograniczyć zużycie wody użytkowej i dostosować inwestycję do lokalnych realiów środowiskowych.
Projektowanie w odmiennym kontekście kulturowym
Proces projektowy obejmował nie tylko wyzwania techniczne, lecz także kulturowe. Autorka musiała dostosować się do ściśle określonych wytycznych estetycznych narzuconych przez właściciela miasteczka, obejmujących m.in. kolorystykę elewacji, materiały i detale architektoniczne.
Dodatkowym utrudnieniem była konieczność prowadzenia formalności w środowisku, w którym praca kobiety-architekta nie jest powszechnie akceptowana. Procedury administracyjne oraz komunikacja z lokalnymi urzędami i inżynierami znacząco wydłużyły realizację projektu. Istotną rolę odegrało wsparcie inwestorów, którzy koordynowali sprawy formalne na miejscu i nadzorowali tłumaczenia dokumentacji na język arabski.
Realizacja i zainteresowanie rynkowe
Prace projektowe trwały około roku. Obecnie inwestycja znajduje się na etapie realizacji fundamentów, a zakończenie budowy planowane jest w perspektywie dwóch lat. Zainteresowanie apartamentami okazało się znaczące – znaczna część lokali została już sprzedana klientom z Polski.
Wymiar dydaktyczny projektu
Projekt „Nubia” znalazł również zastosowanie dydaktyczne. Studenci architektury Politechniki Białostockiej – Mateusz Suszko oraz Diana Syrovatska – przygotowali makietę obiektu w ramach zajęć z projektowania mieszkaniowego. Model wykonano głównie z papieru i kartonu, z wykorzystaniem materiałów z recyklingu. Prace nad nim trwały kilka miesięcy i pozwoliły na realistyczne przedstawienie planowanej inwestycji.
Udział studentów w projekcie jest przykładem łączenia edukacji akademickiej z rzeczywistą praktyką projektową, co umożliwia lepsze przygotowanie do przyszłej pracy zawodowej.
Red. PP
